//

workshop

This category contains 5 posts

Payphone Hacking in Leimert Park

Ben Stokes, François Bar and Karl Baumann at USC have embarked on what they describe as a “5-week experiment at the cutting edge of music, transmedia, hack-a-thons, and neighborhood storytelling.” They’re placing tools and payphones ready to be re-imagined into the hands of local artists, students and hackers. Some early ideas include making the quarter deposit provide access to an MP3 by a local artist, or activate a local storefront display. It’s an utterly fascinating revival of what Charles R. Acland calls “residual media,” or “reconfigured, renewed, recycled, neglected, abandoned and trashed media technologies and practices.” Payphones are a dying breed, but that’s kind of the point: they have been freed from their established meaning – specific ways of punctuating urban space, user practices, and communication infrastructures – for new kinds of “serious play.” See their website at http://leimertphonecompany.net/.

Announcement: “Hacked Matter” workshop

In April I am co-organizing together with Anna Greenspan a panel discussion and workshop on “Hacked Matter.” Confirmed Panelists include: our very own David Li from xinchejian 新车间, Amanda Williams from Wyld Collective and currently in Shenzhen for HAXLR8R, and Tom Igoe from ITP New York. More details here:

Hacked Matter: A Workshop on Shanzhai & Maker Culture

Shanghai and Shenzhen: April 6-8 2013
With support from the Shanghai Studies Symposium, NYU Shanghai, ISTC (Intel Science & Technology for Social Computing) UC Irvine, the Rockbund Art Museum and Xinchejian 新车间

This workshop aims to critically explore and examine connections between the informal networks ofshanzhai production and the open innovations of the DIY (do it yourself) maker community in China. It will take place in Shanghai and Shenzhen, hubs of China’s growing Hackerspace and Maker scene as well as critical sites in the global flows of ‘copycat’ or shanzhai technology. The workshop will begin in Shanghai with presentations and a panel discussion by leading researchers and practitioners in the field. It will be followed by a two-day hands-on engagement with the open hardware scene & shanzhai manufacturing markets in Shenzhen. In Shenzhen, we will visit the HAXLR8R event, a 15-weeks long workshop designed as a ‘startup accelerator program’ for ‘people who hack hardware and make things.’

Detailed Schedule:

Saturday April 6, 2013:  3pm – 6 pm (Shanghai):
All Tomorrows Parties (episode 6): Shanzhai & Maker Culture. Presentations and Panel Discussion at the Rockbund Art Museum, Shanghai.

Sunday April 7/ Monday April 8, 2013 (Shenzhen):

A tour of Shenzhen guided by David Li (founder of Xinchejian: Shanghai’s hackerspace). The tour will include visits to Chaihuo hackerspace, the HuaQiangBei shanzhai market, and SeeedStudio. It will also involve curated conversations with Eric Pan of SeeedStudio and DIY makers currently working in Shenzhen. The workshop will end on Monday evening with a roundtable discussion (and some delicious Guangdong food).

Creative Budapest – in seven Acts

بوداپست خلاق*، در هفت پرده

* به نظر من، این یکی از خلاقانه‌ترین شهرهایی است که تا به حال به آن سفر کرده‌ام، شاید  تعداد بیشترین برنده جایزه نوبل از کشور مجارستان دلیلی برای اثبات این مدعا باشد.

پردهء صفر، ایستگاه قطار، غرب بوداپست

صبح هر طور بود از خواب بیدار شدم، صدای به در زدن مسئول واگن قطار بیدارم کرد. وسایلم را جمع کردم ، دیگه به مقصد سفر دو روزهء هیجان انگیز با قطار استانبول، بخارست و بوداپست رسیده بودم. احتیاج به اینترنت داشتم تا آدرس هتل را پیدا کنم. یک مغازه مرغ سوخاری با اینترنت مجانی روبروی ایستگاه قطار بود، دم طلوع خورشید با کوله و کیف دستیم آدرس را پیدا کردم. داشتم از بانک پول میگرفتم و حسابی حس میلیونری میکردم،  هر ۲۵۰ فورینت، واحد پول مجارستان، یک یورو است.  یکی از پشت سر صدا کرد: پویا! برگشتم و دوستهای اهل پراگم را دیدم که شب قبل در ایستگاه قطار بخارست با هم آشنا شده بودیم و با هم گشتی در آن شهر زده بودیم و خوابگاهی پیدا کرده بودیم که سالهاست یک خانواده  کانادایی ادارش میکنند. با دوستهای اهل پراگم تا نزدیک هتل محل اقامتم قدم زدیم،‌ انها بعد از چند ساعت با اتوبوس به پراگ میرفتند و با هم قرار بازی برگشت شطرنج بعدیمون را گذاشتیم، حسابی در قطار با اون شطرنج بزرگی که از بازار استانبول خریده بودند باعث سرگرمی بچه های کوپه های دیگر شده بودیم ، حالا من میخوام با استفاده از مطالب شطرنج کتاب جمعه برای بازی برگشت تمرین کنم. اینطوری روح شاملوی بزرگ هم شاد خواهد شد که اصرار داشت سی سال پیش مطالب شطرنج جزو هفته‌نامه جمعه بمونن. اتاقم را تحویل گرفتم،‌دوش گرفتم و آمادهء صبحانه و قرار ساعت ۹:۳۰ در لابی هتل شدم.

پردهء یکم، ورکشاپ «خودت بساز»

از آمریکا، اروپا ، چین و ایران عده‌ای دور هم جمع می‌شدند تا ورکشاپ دی . آی . یو (خودت بساز) را که پروژه‌ای به نام ترنسفبریک توسط دانشگاه اننبرگ در فیلادلفیا در مجارستان برگزار می‌شد شرکت کنند. خیلی از شرکت‌کننده‌ها از قبل ایده‌های مختلفی را با هم در میان  گذاشته بودند، برنامه اول، بازدید از کیبو بود که با هویتی فرهنگی، محل فعالیتهای خلاقانهء فراوانی بوده است از این جمله برگزاری اولین فستیوال احمق‌ترین روباتهای دنیا و یا اطلس سابجکتیو مجارستان هست. دو تا از شرکت کنندگان از چین هم از فضاهایی که در شانگهای راه انداختن حرف زدن، یعنی فضای هکری و فضای مشترک کاری.

پرده‌ دوم،‌ فَب‌لب اعجاب انگیز

بعد از ناهار روز اول به کارگاهی میریم که من رو یاد کارتون پروفسور بالتازار میندازه با دستگاههای عجیب غریب و شیرفلکه ای که با دسته جارو باز میشه. قرار هست برای چهار روز آینده فضای ساخت و ساز ابتکاری همهء ما این کارگاه باشد. صاحبخانه‌های مهربان مجاری، مارتی و هانی از امکانات گارگاه برامون صحبت میکنند. دوستهای چینی‌مون هم که یکیشون اهل مونترال کاناداست با یک ساک پر از وسایل الکتریکی در مورد بورد آردوینوی اونو صحبت میکند. نرم افزارش را همه ما سعی میکنیم نصب کنیم تا به صورت آزمایشی باهاش کار کرده باشیم. من در این مدت اولین مدل پیشنهادم برای یک دستگاه سخنگو را با آردوینو میسازم.

بعد از چند ساعت در مورد پیشنهادهای مختلف برای روزهای آینده  صحبت میکنیم. اولین پیشنهاد دری‌هوشمند هست که با آردوینو قرار هست کار کند و بچه ‌های چینی بیشتر عضو این گروه میشن. پیشنهاد بعدی که مورد استقبال قرار‌میگیرد صداهای خاموش هست که تیم ایرانی قرار میشه تا دستگاههای ارزان قیمتی را طراحی کنه که یکی دستگاه سخنگو با تایمر هست و دیگری یک فرستنده اف.ام که بتونن به همدیگه هم اتصال داشته باشن.

پردهء سوم، روز دوم فرستنده رادیویی در آفریقا

خوشبختانه مارتی از فَب‌لب حسابی به پروژه صداهای خاموش کمک می کنه و مداری که قبلا برای یک فرستنده رادیوی با ۲۰۰ متر گیرایی و باطری خورشیدی در آفریقا را آماده کرده بوده را در اختیار تیم ایرانی قرار‌میده. دو نمونهء اولیه رادیوی اف.ام ساخته میشه که قرار هست در یک جعبه سیگار جاسازی بشه بعد هم با یک باطری ۹ ولتی نزدیک ۴۰ متر دورتر از رادیو این دستگاه آزمایش میشود.

پرده چهارم، بهترین کافه‌ بارهای دنیا

در فاصله ۵۰۰ در ۵۰۰ متری فَب‌لب پر از کافه بارهای مختلف است که هر کدامشان نکته جالبی داره، یکیشون که در طبقه دومش هم محل فضای هکری در بوداپست است یک ساختمان قدیمی است که قرار بوده خراب شود و حالا کافه باری است که در گوشه‌ای از آن نوشتن «آینده آنالوگ خواهد بود»
گوشه دیگر آن دو موزیسین آهنگ جاز میزنن و عده ای دارن میرقصن. به سقف بلندش هم که نگاه می‌کنی یک دوچرخه، یک تاب و یک صندلی معلق در فضا را میبینی. در گوشه دیگر آن یک میز پینگ پونگ و یک فوتبالدستی هست که یک پسرجوان شبیه کرت کوبن خواننده  بازی میکند و هوس میکنی که ازش بخوای باهات عکس یادگاری بگیرد!

قدم میزنی تا کافه‌ای دیگر که یک قایق سبز در حیاطش هست و همه روی اون قایق نوشیدنی‌هاشون را می‌نوشند و مشغول سرخوشی هستند! کافه بعدی، دو تا وان قدیمی به عنوان مبلمان گذاشته که شراب و نوشابه، نوشیدنی مخصوص مجارستان را بگیری و روی آنها معاشرت کنی.

پردهء پنجم، متروی فکاهی

روز سوم برای خرید قطعات تایمر و رکوردر صدا آدرس مغازه ای را درشرق بوداپست میگیریم و با استفاده از متروی شمارهء یک زرد. که  دومین متروی قدیمی جهان هست به محل مغازه میریم. موهام به سقفش میخوره و متروی مینیاتوری که برای بهم نزدن فضای عمومی بوداپست بیشتر از صد سال پیش زیر زمین ساخته شده با صدای فانتزی خبر میده که رسیدیم به ایستگاه بعدی و درهای مترو با صدای عجیبی بسته میشن و چراغهای قرمزش مثل اینکه مواد رادیو اکتیو از جایی نشت کرده باشن و حالا قرار هست ایستگاه سری منفجر بشه،  روشن و خاموش میشن. البته فیلمی گه گرفتم بهتر این موضوع را نشان میده.

روز پربار با یادگیری طراحی اولین مدار توسط نرم افزار عقاب و استفاده از یک  پرینتر لیزری و یک برگهء قلع  و چند آلیاژ دیگر به همراه یک اتو یادمیگیرم که مدار بسازیم. البته یکسری شعبده بازی و کیمیاگری هم لازم‌داره که به شکل مجزایی توضیحاتش لازم هست.

پرده ششم، شام آخر

روز چهارم  هنگام بازدید از دانشگاهی مربوط به علوم انسانی در بوداپست،  ساعتی هم در مورد نقش کامیونیتی و فضاهای هکری، فَب‌لب و کیبو گفتگو میکنیم.  به کارگاه فَب‌لب برمیگردیم و پروژه‌های ساخته شده را ازشون پرده‌برداری میکنیم.  برای برنامه شام آخر آماده میشویم و در یک فضای قدیمی مجاری با موسیقی زنده همه دور هم جمع میشویم تا شام خداحافظی را در فضایی دوستانه با هم خورده‌ باشیم.

过一把黑客瘾 – Hack for Life!

One of our transfabric participants, Liu Yan from 新单位 xindanwei.com, comments on her experiences in the workshop and tells us about  her take on “hacking:”

如果不接受邀请来布达佩斯参加“Transfabric”工作坊 http://www.transfabric.org/,别名:全球黑客大会,我想我一辈子都不会花三天的时间和几个陌生或者熟悉的人一起制作一扇门。关键之处在于,这不是一扇普通的门,这扇门可以辨别近距离或远程敲门的人并做出不同的反应,这扇门可以记录环境的变化, 可以使人们之间的沟通和互动更加有效,这扇门是人与环境,环境与人,环境与环境和人与人之间进行传播的新的界面与媒介。这是一项黑客项目。

说得这么玄,实际上我和另外两个团队成员的工作分工与其他人的编程工作相比十分简单,我们叫它“机械工程“,就是用几块木板,一堆螺丝钉,几个插销和连接轴,制作一个具备门基本功能的物体,例如连在门框上不倒,打开和关闭(包括半开和全开),门锁的开与关。因为门需要和电子硬件相连,我们还需要完成基本的电机与开关门之间的连接和制动。

听上去简单,我们却经历了几个不小的困难和挑战:

挑战一:锯木头

挑战二:固定门框

挑战三:连接门与门框,确定门的开关方向

挑战四:安装门锁

挑战五:连接门锁,滑轮与电机

制作过程中,我不断绞尽脑汁回忆我中学时学习的几何与物理知识,只是很遗憾它们尘封太久,我们只能通过不断的试验和测量来解决不断出现的问题。小时候觉得这些东西只是拿来应付考试,如果换一种教育方法,通过让学生自己动手发现问题,并通过解决问题消化知识并产生新的思考,求知和学习将会是一个非常主动非常享受的过程。

除了进行自己的DIY项目,我们还有机会参观了几个非常典型的“黑客空间“。关于黑客的定义,相当一部分人都会马上生出有关利用电脑进行犯罪或道理,以及黑暗邪恶行为的联想。其实,黑客狭义上特指所有热心于计算机技术,水平高超的电脑专家,尤其是程序设计人员,广义上的黑客指的是精通某一方面的专业和技能并能够利用这种技能对系统或设计进行拆分,重组和扩展。http://webzone.k3.mah.se/k3jolo/HackerCultures/index.htm

http://www.guardian.co.uk/technology/2011/aug/24/inside-secret-world-of-hackers

第一个空间是我们进行DIY项目的fablab。有关fablab的概念和模式,在互动百科上有一些比较详尽的中文解释和链接,http://www.hudong.com/wiki/Fab%20Lab ,它的创始人麻省理工學院教授尼爾.格申斐德( Neil Gershenfeld)在TED也有精彩的演讲并附有中文翻译http://www.ted.com/talks/lang/chi_hant/neil_gershenfeld_on_fab_labs.html

它的定义为:

“Fab Lab即微观装配实验室(Fabrication Laboratory),是美国MIT比特与原子研究中心发起的一项新颖的实验——一个拥有几乎可以制造任何产品和工具的小型的工厂……它是一个快速建立原型的平台,用户通过Fab Lab提供的硬件设施以及材料,开放源代码软件和由MIT的研究人员开发的程序等电子工具来实现他们想象中产品的设计和制造。”

布达佩斯的fablab http://www.fablab.hu/具有以下基本特点:

1,实行会员制,任何人任何专业在任何时间都可以成为这里的年,月或天会员,使用这里的设备和工具做自己的项目。

2,设备和工具完备。里面的设备从基本的电子模块到三维打印机或激光切割机样样都有。

3,这是一个共享社区,除了举办各种活动和工作坊,会员直接一起交流合作,互帮互助,项目本身虽然重要,但各重要的是通过这种合作动手的过程,实现自主学习和创新。

4,地处市区,实验室就在街边,交通方便。虽然最近有计划接受大学邀请,在大学开设一个fablab,但是在市区面向社会大众的场地将同样保留。

第二个是kitchen budapest, 简称kibu,说它是黑客空间,不如说它是一家受到电信公司赞助的自主媒体实验室来得确切。他们针对的人群是各个创意与科技领域的优秀专业人员和艺术家。这些经过挑选的优秀年轻人可以免费使用这里的场地和设备,并得到一定的资金支持。kibu 要求来这里工作的人需要有开放共享的工作态度,每个人都要通过与别人的交流与合作共同完成项目。一部分项目偏重艺术或观念,另外一部分项目则偏重于设计和用户体验。

第三个空间是 Hungarian Autonomous Center of Knowledge,简称 H.A.C.K. 这个空间的创始人是当地颇具影响力的Stefan Marsiske。http://p2pfoundation.net/Stefan_Marsiske 做为三个空间中最小的一个,它阴暗,拥挤,破旧,墙上到处是涂鸦和脱落的墙皮 -这个空间简直就是好莱坞电影中最典型的“黑客”聚居地。Stefan 和其他空间的创始人相比,有种离经叛道且先入为主的狂妄气质。这种“不合作”及“挑战权威“气质的空间听说在国际上占有相当比例,在某种程度上,是一种封闭的,针对一小群人的组织形式。

看完这三个空间,我和“新车间”团队的创始人感触很深。在中国的环境中,我们真的不需要太多的象牙塔中的愤青,如果我们发现身边存在这样那样的问题,最好的方式就是像fablab和kibu所倡导的那样,尝试用不同的方式进行改变,和你的社区共同学习并分享你的解决方案,同时最重要的是拿起工具进行实验并造出模型;失败了有什么关系?我们享受了这个合作的过程,尝到了分享的喜悦和果实,认识到了自己的不足。大家一起笑一场,耸耸肩再来一次!独立思考,追根究底,自由探索,分享合作,互相学习,亲自动手,实验改变,这就是黑客精神。

 

Day1: knowledge sharing, a cat licking robot, 4 maker projects & what the hack is taarof & keqi?

Day 1 of our transfabric DIY workshop was an exciting whirlwind through various parts of the making world. At kibu, we learned, for example, about what goes into making a cat licking robot, the winner at Bacarabo Europe 2010 with the goal to build the least useful robot. cat licking robot on YouTube.  Attila Budjoso from Kibu tells us that people who join their network are open towards a range of ideas and interdisciplinary approaches – indeed interdisciplinary is leveraged to build on various people’s skill sets to produce social, cultural and economic value, or as Attila put it “people here have to collaborate.”  Ricky Ng-Adam from xinchejian and Liu Yan from xindanwei speak about the challenges and opportunities of open innovation and co-working in China. “In China it’s very challenging to build something new if you don’t give people something tangible, something that has value,” Liu Yan explains. At the fablab Budapest, we learn how 3D printing can act as a teleport into a global network of like-minded makers. The goal of the fablab Budapest is that the lab should fund itself by opening its production site up to the public, by allowing people to make.

In the afternoon, we brainstormed about project ideas for the workshop’s maker challenge, which crystallized into 4 really fun and “situated” maker projects:

1. Silenced Voices

The idea here is to create an instructable and first working prototype of a small portable device that uses radio frequency to tap into semi-private-public radios, e.g. in cars, grocery stores, public buildings, etc. Within the range of 200 meters, the device will be able to load custom slogans into what is known as a much less open media content. The devices should be easily re-producable and use cheap materials so that people can create their own slogans and use it in their own local contexts.

2. Twitterpated – affectionate memory tool & congregator

from urbandictionary:
twitterpated=
1)to be completely enamored with someone/something.
2) the flighty exciting feeling you get when you think about/see the object of your affection.
3) romantically excited (i.e.: aroused)
4) the ever increasing acceleration of heartbeat and body temperature as a result of being engulfed amidst the exhilaration and joy of being/having a romantic entity in someone’s life.

The Twitterpated machine will measure centers of emotional stimulation and excitement in a city through sensors such as accelerated heart rate, fast movement and noise. It will then direct its user to this sphere of “affection” – enabling ad-hoc gatherings without having to rely on being actually logged into a social networking tool like twitter.

Could exist vis-a-vis the momo haptic device.

3. Sensor Replacement Robot

The sensor replacement robot will scan surfaces to project messages onto surfaces from a distance.

4. the co-working lamp buddy

A lot of co-working spaces provide space for interdisciplinary thinking and working. Still, a challenge remains that people remain glued to their screens, while sharing the same physical space. The goal of this  buddy lamp is to create a secondary layer of social networking: each co-worker connects to a lamp upon arrival and uploads her digital profile. The lamp then compares the profile with those of other lamps (co-workers) and if a match in interest occurs the two (or more) lamps light up in the same light.

We ended a day with a lovely dinner over the roofs of beautiful old Budapest, where we learned about the cross-overs between cultural practices such as taarof and keqi.